Cywilizacja | Refleksja

CYWILIZACJA

 

 

Cywilizacja stempel odbity ludzką ręką na twarzy wszechświata.

Nie jedna, nie trzy, a siedem.

W ludzkich żyłach tętniła kiedyś krew, ożywała

w kamieniu węgielnym, innym niż wszystkie kamienie na drodze,

i gęstej zaprawie z piachu, jaj kurzych i marzeń o wielkości.

I murowali, murowali, murowali dniami, latami, dekadami, pokoleniami…

aż powstały krzemienne ostrza i puchary lejkowate, pismo, kalendarz, filozofia grecka,

prawo rzymskie, gotyckie katedry i zamki nad Loarą, chorał gregoriański

miast ulice promieniste, dziedzińce uniwersytetów, rzemiosło i sztuka,

opis genomu i loty w kosmos, kształt wazy na kuchennym stole…

 

cywilizacja

 

 

Każda cywilizacja stawia konstrukcje na miarę swoich marzeń –

na barkach olbrzymów sięga chmur i wraca na ziemię

lawiną ustrojów, mostów, dróg, osiedli mieszkalnych i publicznych toalet –

cugle historii protoplastów i dziedziców dzierży w dłoni.

Trwa póki żyje nadzieja – stożek ziaren w klepsydrze lub lat tysiące,

aż ktoś nowymi oczami rozejrzy się po jej pustych pokojach.

I zobaczy wybite okna, kruszące się kolumny,

miejsca po zagrabionych obrazach, świece przygasłe

i spalone ołtarze wiary, która niosła się echem do gwiazd,

a dziś – niewidoczna gołym okiem – skurczyła się do garstki serc.

W nich dzień za dniem, rok za rokiem, dekadę za dekadą,

pokolenie za pokoleniem żyć będzie pośród krzyku zarzynanych idei,

aż ich krew spłynie, do cna się wysączy, aż nie będzie kogo mordować…

 

 

Człowiek może opamięta się, spojrzy na kamień w swojej dłoni

i nowy gmach wzniesie, zamiast kamienować.

 

 

Rubbestadneset, wrzesień 2020

 

***

 

No, łatwe nie jest, ale nikt nie obiecywał, że próby czerpania z głębi będą łatwe.

Cieszę się, że jesteś, Czytelniku.

Olga

 

 

 

Wszystkie prawa zastrzeżone

4 Odpowiedzi
  • Il Costruttore
    Wrzesień 13, 2020

    Jesteśmy karłami, którzy stoją na barkach olbrzymów… powiedział Bernard z Chartres. Rzadka pokora w świecie.

    • Olga
      Wrzesień 19, 2020

      Dziękuję, że to właśnie odczytałeś. Od tej pokory zaczyna się budowanie, tak mi się w każdym razie wydaje. Pozdrawiam ciepło, Olga

  • Katarzyna Katisha Winters
    Wrzesień 14, 2020

    Wzruszyłam się… do łez. Dziękuję, Olgo!

    • Olga Bartnik
      Wrzesień 15, 2020

      To ja dziękuję, Kasiu, za Twój komentarz. 🙂

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *