Ludzie których kocham Ludzie których kocham Żyją myślą czują dają życie tam Gdzie pójdą jest ciepło Słychać śmiech Kwitną drzewa Ludzi których kochałam Noszę w sobie nie wiem Jak się mieszczą w systemie naczyń połączonych Ci którzy się odnajdywali i gubili Nie mieli sobie nic do powiedzenia Reagowali na siebie jak na Syreny karetek które nie dojechały na czas Z ludźmi, którzy odeszli zawarłam pokój Pewna że ich spotkam Składam ...
Powiedz, co zamierzasz wreszcie robić z twoim jedynym, dzikim i cennym życiem? Mary Oliver Medytacja na początek nowego roku. * fot. Steffen Petermann,Unsplash Summer day Who made the world? Who made the swan, and the black bear? Who made the grasshopper? This grasshopper, I mean — the one who has flung herself out of the grass, the one who is eating sugar out of my hand, who ...
Olav H. Hauge (1908-1994) to znany norweski poeta okresu powojennego. Pochodzi z Ulvik w Hardanger w województwie Vestland. Wiele jego wierszy przeszło do historii literatury norweskiej jako klasyki. Wiersze Haugego zostały przetłumaczone na prawie 30 różnych języków. Kilka jego wierszy, takich jak „Det er er den draumen”, obezwładniający! Dotyka uniwersalnego ludzkiego doświadczenia. Od niego po przeprowadzce do ...
Zdrewniałe ręce. O powieściopisaniu O zdrewniałych rękach, drętwych przekonaniach i ścianach – czyli momentach, w których nie piszę. Nie mogę powiedzieć, że pisanie mnie określa. Że bez pisania to trup w grób. Wzięłam się za nie późno. Dokonałam większości istotnych życiowych decyzji – z kim, jak, gdzie żyć wcześniej. Myśl o pisaniu tliła się w nieświadomych rewirach. ...
Pisarz równa się człowiek wątpiący. Ni mniej, ni więcej. Czy gdybym nie wątpiła, brałabym na tapet ten czy inny problem z kartoteki ludzkich spraw? Czy gdybym łykała gotowe rozwiązania, siliłabym się na analizy i próby uchwycenia rzeczywistości za gardło? Coś we mnie nie daje mi spać i przyjmować za pewnik cudzych słów i definicji. A teraz obracam ...
Była prostą dziewczyną. Prostą jak kuchenny stół, na którym rano rozkłada się miski z owsianką, głębokie talerze na zupę w porze obiadu i płaskie z kanapkami na kolację. Na którym czeka kubek kawy i dzbanuszek z mlekiem. Na jej plecach toczy się życie codzienne. Stół z prostymi ciosanymi nogami. Siadałem przy nim wiele raz w ciągu ...
"Osiołkowi w żłoby dano W jeden owies, w drugi siano. Uchem strzyże, głową kręci, I to pachnie i to nęci; Od któregoż teraz zacznie, Aby sobie podjeść smacznie? Trudny wybór, trudna zgoda: Chwyci siano, owsa szkoda, Chwyci owies, żal mu siana. I tak stoi aż do rana, A od rana do wieczora; Aż nareszcie przyszła pora, Że Oślina pośród jadła Z głodu padła". Aleksander Fredro, 1880 Jak mi ktoś powie, ...
Tu znajdziesz moje obserwacje, myśli, chwile uchwycone słowem. Reszta pozostaje w przestrzeni między słowami.
Czytaj więcej
Czarne dziury Czarne dziury sine sznury z sufitu zwisają nad głową dyndają skręcane ...
Olga Bartnik: Witaj Januszu w przestrzeni Kobietą być i w ...
