All Posts By Olga Bartnik

Jestem żoną, kochanką i matką. Piękna i brzydka, dobra i zła, pełna wiary, nadziei i poczucia bezsensu, rozsądku i szczypty szaleństwa, otwartości na ludzi i tęsknoty za ciszą. Na codzień w dżinsach, sercem wybieram sukienki. Elegancja to dla mnie umalowane rzęsy. Tu znajdziesz moje obserwacje, myśli, chwile uchwycone słowem. Reszta pozostaje w przestrzeni między słowami. Szalenie lubię Kobietą być. Rozgość się tu Czytelniku.
Poezja

Schody | Wiersz

by czwartek, 10 września, 2020
Schody

Schody klatka moich marzeń ma lukarnę w dachu i wiele pięter wgłąb wzwyż wszerz niekoniecznie zagubić się nie chcę każdy schodek jak oddech podarowane sekundy życia obniża ciśnienie krwi spala tłuszcz wrażliwych nie naraża na stanie w windzie obok obcych min i zapachów na klatce schodowej miniesz mnie pozdrowisz skinieniem głowy i uśmiechem zrozumienia na niezatłoczonej twarzy Rubbestadneset, 8.09.2020 Wybrane wiersze: Tango, Wrażliwość mężczyzny, Ubiorę się, Na co ci, Kobieta, A o czym myślałeś, Dla Marysi, Piec, ...

Czytaj więcej
2komentarze
, 2
Blog, Poezja

Cywilizacja | Refleksja

by poniedziałek, 7 września, 2020

CYWILIZACJA     Cywilizacja – stempel odbity ludzką ręką na twarzy wszechświata. Nie jedna, nie trzy, a siedem. W ludzkich żyłach tętniła kiedyś krew, ożywała w kamieniu węgielnym, innym niż wszystkie kamienie na drodze, i gęstej zaprawie z piachu, jaj kurzych i marzeń o wielkości. I murowali, murowali, murowali dniami, latami, dekadami, pokoleniami... aż powstały krzemienne ostrza i puchary lejkowate, pismo, kalendarz, filozofia grecka, prawo rzymskie, gotyckie katedry ...

Czytaj więcej
4komentarze
, 4
Blog, Wywiady

Harmonia spojrzenia – Anna Hnatyszak | Wywiad Głębi

by sobota, 5 września, 2020
Harmonia spojrzenia

Harmonia spojrzenia   Olga Bartnik: Ania, witaj w przestrzeni Głębia. Znamy się tylko z widzenia – można wyśpiewać, a poważnie – to z jednej z grup mastermind na Facebooku. Anna Hnatyszak: Witaj Olgo!    OB: Gdy zobaczyłam Twoje fotografie, siadłam i nie mogłam oderwać wzroku. Karmią czystością formy, harmonią. Są jak sobotni poranek – koją duszę. Doskonale balansujesz pomiędzy kolorem a ...

Czytaj więcej
4komentarze
, 1
Poezja

(Po)wietrze | Wiersz

by środa, 2 września, 2020
Powietrze

(Po)wietrze     Po wietrze przeszłam o poranku, powiało od morza – mżyło, cięło  postawiłam kołnierz, wcisnęłam głębiej kapelusz – za duży, nie mój, lecz twój. Zostawiłeś go, gdy wyszedłeś o świcie, a może to ja wyszłam, uwieszona z płaczem na jej ramieniu? Cud niepamięci.     Pamiętam po wietrze leciały ptaki kluczem. Wracały z krainy zorzy i głodu. Czy podejmą powrotną wędrówkę tylko dla żeru –  krzaków i drzew ciasno ...

Czytaj więcej
5komentarzy
, 4
Poezja

Jutrznia | Wiersz

by wtorek, 1 września, 2020
jutrznia

Jutrznia   brzask pod powiekami budzika blaszany śpiew twarze dzieci nad nami zza okna szepty drzew pomiędzy kanapkami płyną łańcuszki słów skarpet książek zeszytów pełen błękitny uśmiech twój kroję jabłka w plastry marmolady gruby słój głodu życia naszej hałastry rój nie czuję przed pierwszą kawą że dnia dosięgła mnie włócznia tnę śniadaniowy papier moja twoja nasza jutrznia   Tobie 💙 Rubbestadneset, 1. września 2020   Wybrane wiersze: Tango, Wrażliwość mężczyzny, Ubiorę się, Na co ci, Kobieta, A o czym myślałeś, ...

Czytaj więcej
2komentarze
, 3
Poezja

Czy jest coś więcej? | Wiersz

by poniedziałek, 31 sierpnia, 2020
Coś więcej?

Czy jest coś więcej?   Było dziwnym dzieckiem – nieobecnym w miejscu zamieszkania. W znanych twarzach szukało rysów tych, co odeszli – zostać nie chcieli. Huśtało się z całych sił, by za drzew ekranem dojrzeć czego oczy nie widzą – Czy jest tam coś więcej?     Próg szkoły mijało razem z dzwonkiem –  krat i wolności heroldem. Wybierało nie widzieć wzroku belfrów, uniesionych ust ...

Czytaj więcej
4komentarze
, 3
Proza

Wilczyca | Miniatura

by niedziela, 30 sierpnia, 2020
Wilczyca

Wilczyca Powieść jest jak dziecko. Piąte. Ma na imię Sara. Pamiętam życie wszystkich moich dzieci we mnie. Rozkosz poczęcia. Uczucie, że nie jest się tylko sobą. Nastroje i urojenia. Podskórną oczywistość istnienia innego człowieka. Pierwsze motyle ruchy i sążniste kopniaki. Ślady łokci wypychające moją napiętą jak płótno na blejtram skórę. I wiem, że ktoś we mnie właśnie ...

Czytaj więcej
4komentarze
, 4
WCZEŚNIEJSZY NASTĘPNY